zaterdag 17 januari 2015

Vensters op de wereld

Regelmatig reis ik met openbaar vervoer. Al jaren – dat herinnnerde ik me vandaag ineens weer – maak ik foto’s vanuit de trein van het landschap waar we door heen reizen. De foto’s maak ik opzettelijk met een deel van het raamkozijn en als het een goede dag is staan ook reflecties van tl-lampen en reizigers op de foto's.

Vandaag heb ik dit op de heenweg (zonnig) en terugweg (zon gaat onder) in de tram herhaald. Ik woon in Den Haag, een stedelijke omgeving met een grote diversiteit in bouwstijlen.

Reizen met openbaar vervoer is qua symboliek een Venster op de wereld. Dit geldt overigens ook voor mijn fotocamera. Door een deel van de mij omringende wereld uit te kaderen, maak ik mijn eigen vensters op de wereld. Dat geeft structuur en overzicht.

Op het kleine formaat foto's staan details die uitvergroot goed te zien zijn.


Leegstaande verdiepingen met gescheurd plastic voor de ramen
Dit vind ik een aantrekkelijk beeld. De regelmatige plaatsing van de vensters in de gevel, en elk raam is anders doordat er lappen dun en gescheurd plastic achter hangen. Variatie op het thema.

Hoekpand met felgekleurde reclame voor de ruiten
Opvallen.

Een hoge zwartgekleurde woontoren voor studenten
Ton-sur-ton, een stijl die me trekt maar nog nooit gelukt is om te maken.

Luchtspiegelingen op vensters. De lucht en de vensters hebben dezelfde kleur.

Ritme

De kleur van de lucht zorgt voor verschillende tinten glas. Helemaal rechts staat een gebouw geheel bekleedt met spiegelglas.

Takken worden weerspiegeld in het glas.

Als foto hierboven. Wat me aanspreekt zijn de horizontale en verticale strakke lijnen van het bouwwerk, en het contrastbeeld op het glas van de grillig gevormde takken.

Gek genoeg vind ik dit de bonusfoto van de dag. Waarom? Tuurlijk wil ik geen vieze ramen fotograferen. Tot ik me realiseer dat ik nu wat anders vastleg dan ik normaal doe met fotograferen (schoon, keurig en netjes). Ben ik gratis uit m'n groove, en dat vind ik zo leuk aan dit soort toevalligheden.

Abgeeckte ramen. Dat de scherpe hoeken eraf zijn. Gefotografeerd in het golden hour, vlak voor zonsondergang.

Plaatsing in het vlak en een lui oog.

Het valt niet op omdat het goed een goed ontwerp is.

Waarom zou je licht binnen laten als je ook in een rood gekleurde kamer kan zitten. Dit is een onlangs gerenoveerde zorgflat, en ik vraag me af hoe de perceptie van de bewoners is als de schermen zakken. Perceptie dus. Waarneming. Hoe je het ziet, hoe je het ervaart.

Ritme, regelmaat, structuur. en toch heeft elk vlak een iets andere kleur, dat maakt het voor mij een aantrekkelijk beeld.

Het hoeft niet rechthoekig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen